وقتی نمیتونی فریاد بزنی ناله نکن!! خاموش

باش قرنها نالیدن به کجا انجامید؟؟ تو محکومی

به زندگی کردن تا شاهد مرگ آرزوهای خودت

باشی

تقصیر تو نبود! خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها، خاموش

شود! خودم شعرهای شبانه اشک را، فراموش نکردم! خودم کنار

آرزوی آمدنت اردوزدم!!! حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو

دارند، نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه غربت

نمی دانی....

بازهم بارگه هایی از اضطراب در دل می گذرم از کنارت

دیگر حتی نگاهم نمی کنی حتی نمی خواهی ببینی قطره های عرق پیشانی ام را

زمانی در حوالی بهمن روز تولدم را لبخند شیرین هدیه می دادی

وکنون....

این باور در ذهن خاکستری من نمی گنجد که تو رفته ای

قریب به اتفاق پشت پرچین خاطرات برایت اشک می ریزم

هر چند شب خنده هایم را شکسته ای هرچند به لبخندهایم بدهکاری

هر چند دلم را میخکوب دیوار سترگ اندوه کرده ای

اما...

اما باز هم دلم برایت تنگ می شود

باز هم هر شب خواب تورا می بینم

وتو ای کاش همه این ها را می دانستی

دو روز مانده به پایان جهان، تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است. تقویمش پرشده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته وعصبانی، نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد

داد زد و بد و بیراه گفت، خدا سکوت کرد. آسمان و زمین را به هم ریخت، خدا سکوت کرد. جیغ زد وجاروجنجال راه انداخت، خدا سکوت کرد. به پروپای فرشته وانسان پیچید، خداسکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت،خداسکوت کرد. دلشگرفت وگریست وبه سجاده افتاد. خدا سکوتش را شکست وگفت: عزیزم اما یک روزدیگرهم رفت. تمام روزرا به بد و بیراه وجاروجنجال از دست دادی،تنها یک روز دیگر باقیست. بیا و لااقل این یک روز رازندگی کن.

لا به لای هق هقش گفت:اما یک روز! با یک روز چه کار می توان کرد؟

خدا گفت: آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گویی که هزارسال زیسته است و آنکه امروز رادرنمی یابد، هزار سال هم به کارش نمی آید. وآن گاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت وگفت: حالا برو وزندگی کن. او مات ومبهوت، به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. اما می ترسید حرکت کند، می ترسید را برود، می ترسید زندگی ازلای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد... بعد باخودش گفت: وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد، بگذار این یک مشت زندگی را مصرف کنم.

آن وقت شروع به دویدن کرد زندگی را به سر و رویش پاشید،زندگی را نوشید وزنگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود، می تواند بال بزند، می توتند پا روی خورشید بگذارد. می تواند...او در آن یک روز آسمان خراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را بدست نیاورد اما... اما در همان یک روز دست بر پوست درخت کشید. روی چمن خوابید.کفش دوزکی را تماشا کرد.

سرش را بالا گرفت وابرها را دید و به آنهایی که نمی شناختنش سلام کرد وبرای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد.

او در همان یک روزآشتی کد وخندیدو سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. اوهمان یک روز زندگی کرد اما فشته ها در تقویم خدا نوشتند، امروز او در گذشت، کسی که هزار سال زیسته بود!